Z programu festiwalu Nowe Horyzonty wybrałem dwa filmy, które po seansie okazały się być dla mnie awersem i rewersem tej samej monety – opowieścią o ludziach szukających duchowości w społeczeństwach, w których panuje przemoc. Na pierwszy rzut oka oba filmy różnią się znacząco – jeden jest wysmakowanym plastycznie czarno – białym obrazem z nurtu slow – cinema, drugi rozwibrowanym,